Zebrana kora z dębu korkowego
Produkcja korka

Zbiór i przygotowanie korka

Pozyskiwanie korka odbywa się w sposób nieszkodliwa dla samej rośliny i zajmują się tym jedynie wykwalifikowani pracownicy. Są to często ludzie, który zamieszkują tereny porośnięte przez dąb korkowy, zatem doskonale znają budowę tego gatunku drzewa. Dzięki nim ponowny zbiór może odbywać się z sukcesem przez kolejne lata. Po odpowiednio przeprowadzonych zabiegach, korek jest transportowany do zakładów, w których wyrabia się produkty korkowe i dystrybuuje na całym świecie.

Zbiór korka

Proces okorowania odbywa się jedynie na tych dębach, które osiągnęły pożądany wiek czyli minimum 25 lat. By potwierdzić czy osobnik dojrzał do zbioru mierzy się jego pień i gałęzie. Ten pierwszy winien osiągnąć 60 cm średnicy, gałęzie zaś co najmniej 15 cm. Rozpoczęciem zabiegu usuwania kory jest wykonanie poziomych nacięć wzdłuż całego pnia, jednego przy ziemi, drugiego z kolei w miejscu pierwszego rozgałęzienia. Następnie łączy się je pionowymi nacięciami, które podważa się zwykle siekierką lub toporkiem i zdejmuje płaty kory.

Zebrane w stosy płaty kory dębu korkowego
Zebrane w stosy płaty kory dębu korkowego

Ważnym etapem tej operacji jest nie naruszenie narzędziem tkanek podkorowych, dlatego mogą się tym zajmować jedynie osoby mające doświadczenie w okorowaniu dębów. Zebraną korę układa się w stosy, a drzewo pozostawia do regeneracji na najbliższe 9 do 12 lat.

Dalsze zabiegi na korku

Okorowany pień dębu korkowego
Okorowany pień dębu korkowego

Złożone płaty kory przetransportowane do fabryk pozostawia się pod przykryciem na kilka tygodni by uległy wysuszeniu. Kolejnym procesem pozwalającym na uwidocznienie naturalnych właściwości korka jest jego gotowanie w parze wodnej przez co najmniej godzinę. Umożliwia to rozprostowanie płatów kory, które po zdjęciu z drzewa są często obłe. Działanie wysokiej temperatury wydobywa sprężystość i elastyczność surowca. Jednocześnie prowadzi do usunięcia wszelkich pozostałości fauny i flory, głównie mikroorganizmów, które żyły do tej pory na drzewach. Korek potem wędruje pod nóż pracowników zakładu przetwórczego, którzy po pierwsze odcinają nieużyteczne kawałki korka, oceniają czy nie jest on niczym skażony i nie toczy go żadna choroba korkowa. Gdy dany materiał uzyska zielone światło może zostać przekazany do produkcji przedmiotów powszechnego użytku. Ponadto wcześniej wspomniane nienadające się do wykorzystania fragmenty korka, także te powstałe podczas wykrawania zatyczek do butelek, znajdą zastosowanie przy wytwarzaniu tzw. korka technicznego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *